ولی شما کارافرینی سازمانی را فراموش کردید

به روز شدم و دوست دارم از نظرات شما هم سود ببرم

به عنوان مثال فرض کنید کسی که یک گروه تروریستی را مدیریت می کند مدیر نیست؟! صد در صد مدیر است ولی هدفشان با ارزشهای جامعه در تضاد است. کارآفرین هم همین حالت رو دارد.
موفق باشید.

درتعریف ایده های تازه و نو گفته شده ولی ما در تعالیممان با مفهوم غربال کردن مواجه هستیم یعنی اگر می شد هر ایده ای که ازذهن بر می آید را عملی کرد بدون در نظر گرفتن عرفها و شئونات جامعه. پس خلاق بسیار بود و کارآفرین بیشتر.

درتعریف گفته شده کارآفرین خود را در معرض مخاطره مالی و آبرویی قرار می دهد بهتر است اول بدانیم این فردی که اقدام به کارآفرینی می کند اصلاً آبرو برایش معنا دارد که با خطر انداختن آن به شرط کارآفرینی دست پیدا کرده باشد.

ما داریم یاد می گیریم که درتولید رضایت مشتری ومخاطب را در اولویت قرار دهیم و طبق آن دست به تولید کالا یا خدمتی بزنیم که ما را به هدفمان نزدیک کند .واقعاً با این جور رفتار که بیشتر و دقیقاً به شیادی شبیه است ما رضایتی هم به دست می آوریم.

کارآفرینی پروسه اجرایی طولانی دارد که حرکت کندی را گاهاً به همراه دارد ولی درنهایت مشتریانی مخصوص خود را ایجاد می کند که دیگری را برای رفع نیازشان انتخاب نمی کنند .واقعاً این آقا مشتریان دائمی پیدا کرد که برای جذب پیوسته آنان نیازمند نوآوری و ارائه خلاقیت های نو باشد.

برای ارائه یک کارجدید نیاز به یک خلاقیتی است که دارای ارزش باشد که این ارزش بنا به محیط ، اعتقادات ، تصورات و… شکل می گیرد.درکارایشان رنگ و بویی از ارزش بود؟

به جای قیاس یک تعریف از عبارت کارآفرینی دکتر احمد پور چرا راه دور می روید خیلی راحت با بیان یک اصطلاح ایشان که بسیار هم به کارمی برند می توان کارآفرین بودن این فرد را رد کرد ، نه اثبات.

ایشان به نقل از پیامبر به کرات گفته اند که کاسب حبیب خداست حال با توجه به این عبارت می توان این فرد را یک کارآفرین یا یک کاسب خوب معرفی کرد واقعاً دوستی خداوند را به دست آورده ؟با آنکه میدانیم رضایت خلق رضایت خداست.با گرفتن پول از این افراد با کلک از آنان کسب رضایت کرده؟

اگر می شد با این کارها کارآفرین شد که آمار کارآفرینی در بسیاری از کشورها تغییر محسوسی می کرد!

تعاریف مختلفی از کارآفرینی وجود داره. تعریف دکتر احمدپور مثل خیلی از تعاریف به مفهوم محصول یا خدمت اشاره داره. منظور از محصول یا خدمت هم معمولاً ایجاد ارزش برای مشتری است. ایجاد ارزش برای مشتری هم مفهومی است که سال ها توسط اقتصاد دادن ها مورد بحث قرار گرفته. آخرین چیزی که مورد توافق اقتصاد دان ها است این است که ارزش برای مشتری زمانی در یک معامله اقتصادی انجام می شود که مشتری حالت بعد از معامله خود را به حالت قبل از معامله ترجیح دهد. برای اینکه حاضر شود پول بدهد کافی است فکر کند که ترجیح خواهد داد. اما برای اینکه ارزش واقعاً ایجاد شود لازم است معامله تمام شود و مشتری راضی باشد. حالا به نظر من مورد این کارآفرین خلاف کار سوالات جالبی را بر می انگیزد که همگی جای بحث دارند:
۱٫ خیلی از نویسنده ها ارزش افزوده را willingness-to-pay minus cost می دانند. با این تعریف آن چیزی که مشتری حاضر است بدهد (ترجیحی که فکر می کند خواهد داد) مهم است نه ترجیحی که واقعاً خواهد داد. اما آیا نباید واقعاً ارزش ایجاد شود؟
۲٫ آیا فقط به سیستم های پایدار می توانیم بگوییم کسب و کار یا سیستم های موقتی هم حساب اند؟ بازه زمانی که باید تعریف کسب و کار و کارآفرینی در آن صادق باشد از کی تا کی است؟
۳٫ یک کسب و کار نباید فقط برای مشتری بلکه برای خودش هم ارزش ایجاد کند. به قول اقتصاد دان ها منفعت منهای هزینه باید مثبت باشد. آیا کارآفرینی که هزینه غیر مادی بیش از حدی پرداخت می کند (بدین شکل تحت تعقیب قرار می گیرد) منفعت منهای هزینه اش مثبت است؟ آیا کافی است که خودش فکر کند مثبت است؟ آیا چیزی تحت عنوان کارآفرینی مطلق وجود دارد یا ممکن است کارآفرینی از نظر من کارآفرینی از نظر شما نباشد؟
۴٫ منفعت مشتری در چه بازه زمانی تعریف می شود؟ همین که حاضر باشد پول بدهد کافی است؟ اگر پول را بدهد ولی محصول را دریافت نکند چی؟ اگر بعد از دریافت محصول متوجه بشود که سرش کلاه رفته چی؟ اگر تا یک هفته از محصول راضی باشد و بعد پشیمان شود چی؟ ۵ سال چی؟

اگر بخواهم این سوال ها را خلاصه کنم در دو بحث خلاصه می شوند. یکی بحث زمان و یکی بحث subjectivism. در مورد اولی در ادبیات به نتیجه ای رسیده نشده اما نه به خاطر اینکه سوال سختی بوده بلکه به خاطر اینکه سوال مهمی نبوده. فرض بر این است که معمولاً می توان تشخیص داد که چه بازه زمانی را باید در نظر گرفت. در مورد دومی بحث در ادبیات داغ است و روند به این سمت است که با وارد کردن مفاهیمی از اقتصاد اتریشی بپذیریم که خالق ارزش و در نتیجه کارآفرینی subjective است و منفعت منهای هزینه هر کسی بستگی به نظر خودش دارد.

زیرا هدف نهایی یک کارآفرین ارایه ارزش افزوده به جامعه در قالب یک خدمت ویا محصول میباشد . ایشان در مراحل کار کارآفرینی کرده است . ولی مشکل در هدف نهایی کار است . خدمت ایشان هیچ ارزشی ایجاد نکرده است و هیچ مشکلی را حل نکرده است بلکه مشکلی را به بخشی از جامعه وارد کرده است .

در نهایت با کمال احترام و علاقه ای که به آقای دکتر احمد پور دارم و ایشان را پدر کارآفرینی در ایران میدانم اما اگر تعریفش را اینگونه ارایه میداد ( از نظر اینجانب ) بهتر بود :

” کارآفرین فردی است دارای ایده و فکر جدید که از طریق ایجاد یک کسب و کار ( کسب و کار خانگی ، کسب و کار اینترنتی، کسب و کار خانوادگی، کسب و کار کوچک ومتوسط…) با بسیج منابع که توأم با مخاطره مالی ، اجتماعی آبرویی و حیثیتی می باشد محصول و خدمت جدید به هدف ایجاد ارزش و یا حل کردن مشکلی به بازار ارائه می نماید “.

هر کی پایه هست بیاد یه مقاله در همین حوزه بنویسیم تحت عنوان illegal Entrepreneurship یا کارآفرینی غیرقانونی….
به مصداق ادب از که آموختی ، از بی ادبان، … فکر کنم مطلب خوبی از آب در میاد.

با سپاس-محمد صادق نافذی

ضمنا این فرد اخلاق حرفه‌ای کارآفرینانه را رعایت ننموده اند.

البته اگر نوع کارآفرینی را در زمینه فعالیتهای خلافکارانه بخواهیم تعریف کنیم می شود گفت در آن زمینه کارآفرینی داشته است. منتها چون ما همیشه عادت کرده ایم دنبال فرد مثبتی به عنوان کارآفرین بگردیم به ایشان کارآفرین نمی گوییم.

در این صورت باید کارآفرینان را از لحاظ اخلاقی به ۲ دسته تقسیم کرد : کارآفرین خوب و کارآفرین بد (از لحاظ عرف جامعه و علم اخلاق)! که در این صورت ایشان در دسته دوم جای می گیرد!